Aslında ben çocukluğumdan beri alışkınım çiçeklere, balkonumuzda bahçemizde bahar geldi mi mis gibi çiçekler olurdu hep...
İşe güce dalınca bazen insan unutuveriyor, hayat koşuşturmacasında kaçırıveriyor böyle güzellikleri...
Bir çiçeğin tomurcuktan çiçeğe dönüşmesini görmeyi, kokusunu duymayı, çiçeğin yaşamında kendi yaşamını izlemeyi...
Her canlı gibi, tomurcuklanıp, su verdikçe canlanıyorlar, ilgilendikçe ayakta kalıyorlar...
Sonra bir gün renkleniyorlar, en güzel kokularını, birbirinden güzel renklerini sunuyorlar etrafa...
Tıpkı insanlar gibi, birinin rengi diğerinde yok...
